خوشحالم دوباره میتونم وبلاگو به روز کنم  ...

شاید باور نکید تو این چند هفته ی گذشته چند بار خواستم کلا شعر رو ببوسم و بذارم کنار ولی نشد .

تو این مدت خیلی از دوستان محبت داشتن و بهم سر زدن و نظراتشونو چه عمومی و چه خصوصی  گفتن که خیلی بهم کمک کرد که ازشون ممنونم و دستشونو میبوسم و از یک طرف هم بعضی از دوستان که مثل برادرم دوستشون دارم یه حرف هایی زدن و یه فش هایی دادن  که کلا تصمیم گرفتم شعر و بذارم کنار چون به نظرم بهتره که ادم کلا از این محیط بره تا حرف هایی بشنوه که شنیدنش از یک شاعر بعیده ... با اینکه میدونم این حرفاشون هم از روی محبته .

ولی بازم تو این شرایط سخت مثل همیشه دوستایی بودن(اقای شهرام میرزایی و محمد نوروزی و ...) که کمکم کردن و با راهنمایی هاشون باعث شدن تصمیم درست رو بگیرم و جدی تر از قبل راهمو ادامه بدم .

ببخشید سرتونو درد اوردم ...

یه غزل کوتاه  میخوام تقدیمتون کنم اگه هم بد بود به بزرگی خودتون ببخشید ...

از بوسه های مست دو عریان در اینه

پنهانی از نگاه دو شیطان در اینه

از اشک های ریخته در حوض تا به صبح

تا خنده های مضحک باران در اینه

میترسم از نگاه تو و سرخی لبت

از بوسه های مرده و بی جان در اینه

میترسم از تویی که به من پشت میکنی

در فال قهوه ی ته فنجان در اینه

میبینم ان زمان که مرا جست و جو کنی

طوری که خیس ابی و لرزان در اینه  

*یا حق*